Sunday, December 13, 2015

ბატონი ბიგი

Carrie: Have you ever been in love?
Big: Absofuckinglutly

არ გქონიათ ისეთი შემთხვევა, ერთ დღესაც გაგიცვნიათ ადამიანი, ბაც და... განიარაღებული ხარ. ასე დამემართა როცა პირველად გავესაუბრე მას.
პირველად ჟურნალისთვსი ფოტო სესიაზე შევხვდით. შემდეგ სოციალურ ქსელში დავმეგობრდით და ორი სიტყვა მივწერეთ ერთმანეთს ზაფხულის გეგმებზე. შემდეგ მხედველობის არეალიდან გაუჩინარდა, როგორც ყველა არააქტიური იუზერი ფეისბუქში. მე კი ალბათ ჩემი აქტიურობით სულ თვალებში ვეჩხირებოდი. 

მას მერე ევროპაში წავედი სამოგზაუროდ. დაბრუნებისას ისევ ჩავერთე თბილისის ყოველდღიურ ცხოვრების რიტმში. ისე მოხდა რომ ერთ–ერთ საღამოზე ისევ გადავეყარეთ ერთმანეთს. ის უცნობ ქალთან ერთად მე კი ჩემ ბიჭ მეობართან (და არა მეგობარ ბიჭთან :) ). მთელი საღამო შეორიდან გვყავდა ერთმანეთი მიზანში ამოღებული. საჭირო დროს, ორმხრივი მცდელობის შედეგად პირისპირაც აღმოვჩნდით, რა თქმა უნდა თანმხლები პირების გარეშე. 

– ძალიან უხდება ახალი თმის ფერი შენ მწვანე თვალებს. 
ასეთი რამ საშუალო სტატისტიკური მონაცემებით, ფლირტს ნიშნავს, მაგრამ თუ ოდნავ მაინც შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ რა გალანტური ინტონაციით და რაფინირებული სტილით თქვა, მიხვდებით რასთანაც გაქვთ საქმე. კატეგორია #1 – აი რა ქვიათ ასეთ მამაკაცებს. ზრდა დასრულებულ, გაწონასწორებულ და კარგი მანერების მქონე, გადაშენების პირას მყოფ ინდივიდებს. 

ფარ–ხმალი დავყარე. თითქოს სკოლის პერიოდი დაბრუნდა, თვალებში რომ ვერ ვუყურებდი ჩემ მაშინდელ "ქრაშებს". თითქოს 27 წლიანი გამოცდილება, ნასწავლი მანერები, ჩამჭრელი კითხვები, მახვილგონივრული პასუხები, საჭირო დოზით იუმორი და ასე შემდეგ – ეს ყველაფერი სადღაც გაქრა. ხოდა როგორც უზარმაზარ ჩანთაში საჭირო ნივთის ძებნისას ვაფათურებ ხოლმე ხელს, ისე ვეძებდი სიტყვებს და ფრაზებს საკუთარ გონებაში. 

ის ჩემი თანმხლებით დაინტერესებულა. თუმცა აქაც იმდენად სწორად დასვა შეკითხვა, რომ დაბნეულობისგან რაღაც სულელური პასუხი გავეცი. შემდეგ სამსახურზე მკითხა – მეც ასევე ვკითხე რაღაც, რის შემდეგაც ერთმანეთს დავცილდით. როცა წასვლა დააპირა, თითქოს ხალხში მომათვარიელა, თვალით მიპოვა და შორიდან საკმაოდ გალანტური ჟესტით დამემშვიდობა. 

მას მერე არაერთხელ გადავეყარეთ ერთმანეთს. ის უცნობ ქალთან მე კი მეგობრებთან ერთად. ასე მიდის თბილისის ცივი საღამოები და მე კი ყოველ შეხვედრაზე გულში მეღიმეა. მეღიმება მომავალზე რომელიც ყოველთვის სიურპრიზებითაა სავსე. მეღიმება იმაზე რომ ზოგჯერ ჩვენი აწმყო, ისე განაპირობებს რაღაც არაჩვეულებრივს მომავალში, რომ ამას ვერც ვხვდებით. ესეც ერთ–ერთი სიბრძნე რომელიც ჩემმა 27მა წელმა მასწავლა. ასაკმა, რომელიც ერთ ადამიანთან მაინც კარგავს თავის მნიშვნელობას და "სუფთა ფურცლის" შეგრძნებას მგვრის. 


No comments:

Post a Comment