ბოულინგური ევოლუცია

ბოულინგის ისტორიკოსები ამტკიცებენ, რომ სპორტის ეს სახეობა დაახლოებით 5000 წლის წინ შეიქმნა. პრინციპში, ამაში გასაკვირი არაფერია. ბოულინგის იდეა იმდენად ჰარმონიულია, რომ მის გამოგონებას გამოქვაბულის ადამიანიც კი შეძლებდა. მართლაც, რა შეიძლება იყოს უფრო მარტივი? კეგლის ფუნქციის შესრულება ნებისმიერ საგანს შეეძლო, საჭირო იყო მხოლოდ ბურთის დამზადება. მარტივია და ამავდროულად გენიალური. თუმცა ყველაფერი გენიალური ხომ ყოველთვის მარტივია :)

და მაინც, ბოულინგის არსებობის შესახებ პირველი არქეოლოგიური მტკიცება, ეგვიპტეს უკავშირდება.  ასეთი ჰიპოთეზა ბრიტანელმა ანთროპოლოგმა სერ ფლინდეს პეტრიმ წამოაყენა. მისი აზრით ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 3500-3000 წელს ძველ ეგვიპტეში ბოულინგს თამაშობდნენ. მართალია არა ისე ცივილიზებურად როგორც ჩვენ მაგრამ რაც მთავარია ხომ თამაშობდნენ და ამას მოწმობს ეგვიპტურ სამარხში აღმოჩენილი „ გვამი ბურთთან“ ..“ნამეტანი  უყვარდა უბედურს და წეიღოს თან-ო“ უთქვამთ ახლობლებს და ასე გავიგეთ ჩვენც ეგვიპტელი ბოულერების ამბავიც.

თანამედროვე სახე ბოულინგმა მე 19 საუკუნეში შეიძინა. მერე დიდი დავის შემდეგ კეგლების და ბილიკების სტანდარტებიც დადგინდა. ბურთის მაქსიმალური წონა 16 ფუნტი უნდა იყოს (7,258კგ.) ბილიკის სიგრძედ 60 ფუტი (18,228მეტრი) დადგინდა.  ისე სხვათა შორის წყნარი ოკეანის ერთ-ერთ კუნძულზე აღმოჩენილია უძველესი ხანის მოედანი, რომლის სიგრძე ზუსტად 18,228 მეტრს შეადგენს. ღმერთო ჩემო ნუთუ ესეც დამთხვევაა? ?

ისე ბოულინგს როგორც ვხედავთ ყველა თამაშობს, მიუხედავად სქესის, ასაკის,  ეროვნების , აღმსარებლობის და სოციალური სტატუსისJ დავიჯერო ოდესმე გინახავთ ამერიკის პრეზიდენტი ასეთი  სახით და თან ასეთი არაჩვეულებრივი სპორტული ფეხსაცმლით?  ბოულინგს ყველა  თავისებურად თამაშობს. გააჩნია ვინ რომელ „პოზაში“ გრძნობს თავს კომფორტულადJ ბოულინგის ერთ-ერთი ყველაზე უჩვეულო სახეობა ედინბურგში დღესაც არსებობს. მოთამაშე ბურთს ფეხებს შორის 

იქცევს და ნახტომში სროლის შემდეგ მუცელზე ეცემა, მაგრამ იაპონელებმა უკეთესი მოიფიქრეს მათ ხომ გამოგონებაში ბადალი არ ჰყავთ, ხოდა ყირამალა დადგნენ თავზე დატრიალდნენ და კეგლი ისე გააგორეს. ნუ ეს უბრალოდ ზედმეტად ორიგინალურებმა თორემ სულ ასე ყირამალა ნამდვილად არ თამაშობენJ

ისე ბრიტანელებმა მკვლევარებმა დიდი კვლევის შემდეგ დაადგინეს  რომ ბოულინგი თურმე მეტად საშიში თამაშია. თამაშისას ბავშვები შესაძლოა სათამაშო  ბილიკებზე გადავიდნენ და კეგლის დასალაგებელ მექანიზმში გაიჭედონ.

მიუხედავად იმისა, რომ  მსგავსი შემთხვევა არასდროს დაფიქსირებულა, მეცნიერები ჯიუტად ამტკიცებენ, რომ ასეთი რამ არა მარტო ბავშვს, არამედ ზრდასრულ ადამიანსაც შეიძლება მოუვიდეს. მე პირადად მექანიზმში გაჭედილი ჯერ არავინ მინახავს და არც გამიგია მაგრამ ქვემოთ მოყვანილ ვიდეო- კადრებს  თუ გავითვალისწინებთ ზედმეტად მონდომებულები სრულიად შესაძლებელია გასროლილ ბურთს“ თან გაყვნენ და უკან ვეღარ დაბრუნდნენ“ :)

ჭორები დადის რომ ამერიკელი რეპერი lil wayne-ი  თურმე მანჰეტენის ცენტრში მდებარე  განახლებულ Leisure Time Bowl-ში არ შეუშვეს. ამ ბოულინგ ცენტრის წინ შავ პიჯაკში გამოწყობილი კაცი დგას რომელმაც ბოულინგის მოყვარული კლიენტები უნდა შეარჩიოს. დიახ,თქვენ სწორად მიხვდით ამ ბოულინგ ცენტრში ჩაცმის გარკვეული წესები აქვთ. "ჩვენთან დაუშვებელია ფართო ჯინსები, რომლებიც პატრონს შეიძლება ჩასძვრეს”, - ამბობს დაწესებულების გენერალური მენეჯერი - “მიუღებელია ასევე ბენდენები რომლებსაც ბანდიტები ხმარობენ და მსხვილი ოქროს ძეწკვები, რომლებიც ადამიანს თვალში ეცემა". მოკლედ აქ რეპერები ძალიან იჩაგრებიან. სამაგიეროდ ეს  არ ეხება ბოულინგის მოყვარულ კიმ კარდაშიანს რომელიც რატომღაც ბოულინგის სათამაშოდ საღამოს კაბით დადის ხოლმე. თუმცა მას რას ვერჩით ზოგი ნახევრად შიშველიც დადის  ან უკეთესი ვარიანტი „გახდაზე თუ თამაშობენ და წაგებული იხდის“ J  ნუ რას გაიგებ ჩვენი არ იყოს ყველას თავისი „გამოხტომები“ აქვს.

საბოლოო განწყობის შესაქმნელად  კახური ბოულინგის ფოტო მინდა შემოგთავაზოთ. მიუხედავად იმისა, რომ საზამთრო და ბოთლები ბოულინგის ყველაზე ორიგინალური გადაწყვეტაა  მაინც ნუ ეცდებით თავის ასე გამოჩენასJ  ჩაიცვით თავისუფლად, გაიღიმეთ და ეცადეთ  ბურთი „ ძალიან გაქცეულზეც“ არ გააგოროთ.. ეს ისე  მაინც ყოველი შემთხვევისთვის კეგლის მექანიზმში რომ არ გაიჭედოთJ

 

ავტორისეული შესავალი (დორიან გრეის პორტრეტი)

ხელოვნებაა შემოქმედი მშვენიერების. ხორცი შეასხა მას მაგრამ შენიღბო საკუთარი თავი, ესაა შემოქმედის მიზანი. კრიტიკოსი კი ისაა ვინც ახლებურად, საკუთარი შთაბეჭდილებით ახდენს მშვენიერების ინტერპრეტირებას.

კრიტიკის ერთდროულად აღმატებულ და ყველაზე დაბალ ფორმას ავტობიოგრაფია წარმოადგენს. მშვენიერებაში რაიმე ცუდის დანახვის წადილი  როდია კარგი . აი რა არის ნაკლი.

მშვენიერების აღქმის უნარი დახვეწილობის ნიშანია, რისი იმედიც შეიძლება ჰქონდეს კაცს. სილამაზის არსის წვდომა მხოლოდ რჩეულებს შეუძლიათ.

არ არსებობს მორალური ან ამორალური წიგნი. ისინი ან ცუდად ან კარგად არიან დაწერილი. ეს არის და ეს.

მეცხრამეტე საუკუნის უარყოფითი დამოკიდებულება რეალიზმის მიმართ კაიბანის მრისხანებას მაგონებს, განრისხებულს სარკეში საკუთარი გამოსახულების დანახვით.

მეცხრამეტე საუკუნის უარყოფითი დამოკიდებულებაც რომანტიზმის მიმართ კალიბანის მრისხანებაა სარკეში საკუთარი გამოსახულების ვერდანახვით გამოწვეული. ადამიანის მორალური ცხოვრება ხელოვანის მთავარი მოტივია, მაგრამ თვით ხელოვნების მორალურობა არაიდეალური მედიუმის იდეალურად გამოყენებაში მდგომარეობს. ხელოვანი არ ცდილობს რაიმეს დამტკიცებას, თუმც ყველაზე დიდი ჭეშმარიტებაც კი შეიძლება ამტკიცოს კაცმა. ხელოვანს არც ეთიკური სიმპათიები გააჩნია. ამგვარი ეთიკური სიმპათიის ქონა სტილის მანერულობაა რაც ავტორს არავითარ შემთხვევაში არ ეპატიება. ხელოვანი არ შეიძლება შეურაცხადი იყოს, მას ხომ ყველაფრის გამოხატვა შეუძლია. ფიქრი და სიტყვა, ეს მისი იარაღია. ღირსებებები და ნაკლოვანებები კი მისი შემოქმედების მასალაა. ფორმის თვალსაზრისით ყველა სხვა ხელოვნების დარგი, მუსიკოსის შემოქმედებაში ერთიანდება. გრძნობების თვალსაზრისით კი ყოველგვარი ხელოვნება მსახიობის პროფესიაში იყრის თავს. ხელოვნება ერთი შეხედვით ზედაპირული და სიმბოლუია. გასაჭირში მყოფნი ვწვდებით მის სიღრმეს, გასაჭირში მყოფნი ვხსნით მის სიმბოლოებს. სინამდვილეში ის სარკეა აუდიტორიის და არა ცხოვრების. თუკი ნაწარმოების ირგვლივ აზრთა სხვადასხვაობაა ეს იმას ნიშნავს რომ ის თვისობრივად ახალი კომპლექსური და საოცრად მნიშვნელოვანია. როდესაც კრიტიკოსი არ ეთანხმება რაიმეში, ავტორი ყველაზე შეხმატკბილებული მაშინაა საკუთარ თავთან. ჩვენ შეგვიძლია ადამიანს ვაპატიოთ კარგის შექმნა თუკი ის თავად არ აღფრთოვანდება საკუთარი შემოქმედებით. მდარე შემოქმედების ავტორს კი მხოლოდ მაიშნ პატიობენ უსარგებლო ნამუშევარს როდესაც თავად იწყებს მისით აღფრთოვანებას.

ხელოვნება ზოგადად უსარგებლოა

ოსკარ უაილდი

თარგმანი: სოფო დათიშვილი

Here Come the Thoughts (turururu)

არა, ხანდახან მინდა ექსკურსია მომიწყოს ვინმემ საკუთარ წარსულში. აი შუშის მიღმა რომ ვხედავდე კონკრეტულ ეპიზოდებს და თან ექსკურსიამძღოლი მიხსნიდეს რა როგორ იყო.......

მინდა რაღაც თემებზე დავწერო მაგრამ ვერ ვწერ. (ბავვშობაში ერთხელ დიდ მიწისძვრას შევესწარი იმერეთში და 1 დღე დავმუნჯდი. ჩემი მშობლები ბებიები და ბაბუები რომ მეხვეწებოდნენ სოფო თქვი რამეო, მინდოდა მეთქვა მაგრამ ვერაფერს ვიძახდი. ასე მინდა ვწერო მაგრამ ვერ ვწერ ).....

მგონია რომ სხვისი პრობლემების მოსმენა და დახმარება ჩემი მოვალეობაა. (სულ არ მაწუხებთ როცა გეხმარებით....)

ვიცი რომ წელიწადში ერთხელ ნამდვილი კახელი ვხდები, საოცრად ვჯიუტდები და თუ შევჯექი ვიზე, საკუთარი მეორე მეც კი ვეღარ ჩამომსვავს იქიდან.

ზუსტად 2 ადამიანი არსებობს ამ ქვეყნად ვისაც ჩემდაუნებურად სულის სიმშვიდე ხანგრძლივი დროით დავურღვიე......

ამ ბოლო ხანებში ძალიან მომინდა სადმე ტბის პირას დასასვენებლად წასვლა.....

მშვიდად ვარ, სხვებსაც ვამშვიდებ . . . . დღეში ათჯერ ასჯერ და ათასჯერ......

ჯიპა ძალიან მიყვარს მაგრამ მინდა რაც შეიძლება მალე დავამთავრო........

....და აი ისევ, რაღაცას ვწერ და მერე ვშლი :)

სოფიაფილოსოფია (2)

ოდესმე გიფიქრიათ იმაზე რომ ცხოვრებაში მოვლენები ჯაჭვური რეაქციის პრინციპით ვითარდება. ხშირად ვეკითხები საკუთარ თავს, რა იქნებოდა 4 წლის წინ ჩემი ლექტორის სურვილის საწინააღმდეგოდ რომ არ წავსულიყავი ინგლისური ენის კონკურსზე? რა იქნებოდა მის ჯიბრზე ისე რომ არ დამეწერა თემა და მეორე ტურში არ გადავსულიყავი სადაც შემდეგ ჟურნალისტიკაში ძალების მოსინჯვას შემომთავაზებდნენ. რა იქნებოდა ოდესღაც ინგლისური ფილოლოგია ეროვნული გამოცდების პროფესიების ჩამონათვალში ერთი პოზიციით ქვემოთ ჩამეწერა და სხვაგან მოვხვედრილიყავი, შესაბამისად ჩემი სალიკუნას გვერდით არ მესწავლა მთელი 4 წელი?

მაინც რა იქნებოდა ასე რომ არ მოვქცეულიყავით და ისე გაგვეკეთებინა... ვინანებდით? ჩვენ წილ სანანებელს ცხოვრებაში ადრე თუ გვიან მაინც ვინანებთ ყველა ასე რომ სინანულის თემას თავს დავანებებ და უბრალოდ ადამიანური ინტერესით ვიკითხავ, რა იქნებოდა ბავშვობაში ჩემ კლასელ ბექას რომ არ გადავკიდებოდი და მთელი კვირა დაჭმუჭნული ცარიელი ქაღალდები არ მესროლა მისთვის გაკვეთილზე ....მეორე კლასში თავი რომ არ გამეგიჟებინა მუსიკაზე აღარ მატაროთთქო... ან რა იქნებოდა ერთხელ თავისუფლებაზე სიუჟეტისთვის ხალხის გადასაღებად სულ რაღაც 2 წუთით არ შევჩერებულიყავი?????....

არ მჯერა ბედისწრეის, არა არა და არა!!!!!!!!! ვიცი რომ ჩვენს მომავალს ჩვენ თითონ ვქმნით, ვაკეთებთ ჩვენს წილ არჩევანს და ვიგებთ ან ვაგებთ ცხოვრებაში. ეს ყველაფერი კი ერთმანეთს ებმის და მიზეზ შედეგობრივი კავშირების ჯაჭვი იქმნება. აქ არაფერია მისტიური და განსაკუთრებული. ეს ყველასთვის საერთოა, უბრალოდ მხოლოდ ზოგიერთი ჩაჰკირკითებს დაუსრულებლად მსგავს რაღაცეებს... და საერთოდაც, რა იქნებოდა ცოტა უფრო ნაკლები რომ მეფიქრა ცხოვრებაში?

What's on our minds? შეკითხვა რომელსაც ყოველ დღე ვპასუხობთ.

სულ სხვა რაღაცეების წერის ხასიათზე ვარ მაგრამ ეს პოსტი უკვე ჩაფიქრებული მქონდა და ბარემ დავწერ.

წუხელ ვათვალიერებდი ჩემს FB–ს და რამოდენიმე სტატუსი მომხვდა თვალში. მერე აღმოვაჩინე რომ არიან ადამიანები რომლებსაც სულ რომ არ შევხედო სახელზე და ფოტოზე ისე მივხვდები სტატუსით ვინ რომელია.

“What is on your mind” ამას ყოველდღე გვეკითხება ჩვენი პროფილი და ჩვენც თითქმის არასოდეს ვარიდებთ პასუხს თავს. ვწერთ ათასგვარ სისულელეებს და სიბრძნეებს, ვუზიარებთ მომხდარ ამბებს მეგობრებს და საჯაროდ ვეჩხუბებით სიბრაზის ობიექტებს.
ვფიქრობ სოციალურ ქსელში ყველაზე მაგარი ისაა რომ მარტო არასდროს ხარ. ყველაზე მარტოსულ ადამიანსაც კი ექმნება იმის ილუზია რომ მისი + – 1200 მეგობარი მართლა მეგობარია და ბავშვ მოანათვლინებს როცა ეყოლება :). ეს რა თქმა უნდა ასე არაა მაგრამ ახლა სტატუსებს მივხედოთ.

აი როგორები არიან ჩემი Fრენდები:

Fრენდი რომელიც ყოველთვის საინტერესო სიახლეებს გვამცნობს თავისი სტატუსებით (ჟურნალისტია და რა ქნას), თანაც ისეთი იუმორით რომ დაგხოცავთ სიცილით.

Fრენდი რომელიც ათასში ერთხელ თუ დაწერს რამეს და ისიც დაახლოებით ასე ჟღერს ‘აუ რა უაზროდ ვარ’, ‘bored’, ‘(მიმართავს ვინმეს) გამო რა ჩემთან დღეს’.....

Fრენდი რომელიც თავის პოსტში ყოველთვის რამოდენიმე კაცს თაგაცს და ერთი დიდი მეგობრული გადაძახილ–გადმოძახილ–ხმაური გამოსდის პროფილზე (და შესაბამისად ჩემს home-ში). რატომღაც მისი პოსტები სულ ტელე ღიპუცების სალამს მაგონებს, ოთხივე ღიპებით რომ ეხეთქებოდა ერთმანეთს.

Fრენდი რომლის სტატუსებიც ან წიოკობს, ან წკმუტუნებს, ან გვაუწყებს ისეთ ‘უწი–პუწიებს’ როგორიცაა ‘ბუშტი გავბერე და გავუშვი :დანცე: :დანცე: :ტაში: :ტუში:’ (ნუ ზუსტად ეს ფრაზა მგონი არასოდეს დაუწერია მაგრამ სტილი დაცულია).

Fრენდი რომლის მეგრული იუმორის მოკლე მაგრამ გადასაფიჩინებელი პოსტები მგონი ყველაზე მეტად მიყვარს. FB-ში ჩემი ერთ–ერთი პირველი მეგობარი იყო და მისი სტატუსები დღეს დანარჩენ 335 მეგობარს შორისაც ისეთივე გამორჩეულად მხიარულია როგორც მაშნ როცა სულ 10 კაცი იყო.

Fრენდი რომელიც ყოვე დღე 1 სიტყვას ან მოკლე ციტატას წერს და მასში მთელ რომანს ან 1 კვირის ამბავს უყრის თავს. ცნობიერების ნაკადის ტექნიკა ისე აქვს დამუღამებული რომ თომას მანსაც კი შეშურდება (და ფშიბისლავ ჰიპეს თვალებს დაუბნელებს :))))

Fრენდი რომელიც მეტწილად ცუდ ხასიათზეა და მისი სტატუსებიც ველადაა გაჭრილი გახელებული მიჯნურივით :).

მე კი მგონი მათგან დიდად არ განვსხვავდები. რას არ ნახავთ ჩემ სტატუსებზე. (აი მაგალითად ეხლა მიწერია: „Я перелётная птица, счастья ищешу в пути . . .“) ხან ღაღაცას ვიკითხავ და მიპასუხებენ... შემდეგ რაღაც მოვლენას გავაკრიტიკებ ან დავცინებ (ოღონდ ბოროტად არა).... მერე დღის განწყობას გამცნობთ ... ან სულაც მეც ‘შპაკატში ჩავჯდები’ თქვენსავით.

სოფიაფილოსოფია (1)

“I say to the writers, please keep writing for us, we're very interesting.”

 კინოშიც და წიგნებშიც აუცილებლადაა ერთი მთავარი პერსონაჟი, დანარჩენი კი მეორეხარისხოვანი. ადრე, კომუნისტების დროს წიგნის მთავარ მოქმედ პერსონაჟებს 'გმირს' ეძახდნენ მაგრამ ჩემი აზრით ეს იმ დროინდელი 'გმირის' კულტის ბრალი იყო. სინამდვილეში გმირი, ამის პირდაპირი მნიშვნელობით ალბათ ძალიან ცოტა პერსონაჟი მოიძებნება ლიტერატურაშიც და კინემატოგრაფიაშიც.

 არც ცხოვრებაში ვართ სუპერმენები და ქალი კატები.... პრინციპში ფილმები გმირებზე  მოსაბეზრებელია. ერთხელ შეიძლება გაერთო მაგრამ აი მის სიქველს რომ გადაიღებენ უკვე იძახი WTF. წიგნებშიც ასეა, კიდევ კარგი 'ბეოვულფი  2' არ დაწერეს თავის დროზე.

 თუ დაკვირვებიხართ, ყველანი პერსონაჟები ვართ. აი -მე- მაგალითად ჩემი ცხოვრების მთავარი პერსონაჟი ვარ. მყავს მეორე ხარისხოვანი პერსონაჟები და მაქვს რამოდენიე თემატური მუსიკაც რომელსაც საკუთარ ცხოვრებას ვამსგავსებ შინაარსით, რიტმით ან მელოდიით... მაქვს ჩემი ჟანრიც (ნუ იმის გამო რომ აშკარად სცენარის ავტორი/მწერალი, ძალიან ჭკვიანია, ერთი კონკრეტული ჟანრის ნაცვლად რამოდენიმე შემეფერება და ისინი ხშირად ერთმანეთში გადადიან).

 მე აქ უბრალოდ მაგალითი ვარ: მთავარი პერსონაჟი შენც ხართ შენს წიგნში თუ ფილმში და თუ დაუფიქრდები (...გარკვეულწილად ამ მიზანს ემსახურება ეს პოსტიც) შენს თემატურ მუსიკას, მეორე ხარისხოვან პერსონაჯებს და ჟანრებსაც იპოვი. მოკლეთ ერთი კარგი თრაილერი კი გამოვა ამ ყველაფრიდან :)))))).

 ბევრ ადამიანს ვიცნობ ვისაც იდეალიზებული ყავს პერსონაჟები და ფილმები, ცდილობს მისი ცხოვრებას იმ სიუჟეტის ჩარჩოებში ჩაჯდეს მაგრამ რა თქმა უნდა არ გამოდის. ეს შეუძლებელი აიმიტომ რომ ის რასაც ეკრანზე ვხედავთ ან წიგნებში ვკითხულობთ მხოლოდ ცხოვრების ბაძვა და ასე ვთქვათ ჩვენი მეორადი გამოცდილებაა. წიგნები და ფილმები ჩვენგან იქმნება და იძერწება და არა პირიქით.

 ერთ უცნაურობას დავაკვირდი: იდეალური პერსონაჟები გამაღიზიანებელია.  ძალიან კეთილები და ლამაზები არ გვინდა ხოლმე. საქმე იმაშია რომ გვიყვარს როდესაც პერსონაჟი გვგავს, ჩვენსავით ცოდვილია და ასე ვთქვათ აქ ამ პლანეტაზე ცხოვრობს. არ აქვს ქერა გრძელი თმა, ლურჯი თვალები, პატარა ცხვირი და მიამიტი ბავშვური გამოხედვა. არ არის უნაკლო პრინცესა, ფერია რომელსაც აღმერთებენ. გარკვეული ასაკის მერე ამ ყველაფრის  უბრალოდ აღარ გვჯერა. გარანტიას გაძლევთ ასეთი ქალი პერსონაჟის გვერდით ნებისმიერი ესმერალდას ტიპაჟი  ქალი  უფრო მოგვეწონება. :)))).

 კინო და ლიტერატურული ისტორიები მართლაც მიმზიდველია მაგრამ ისინი მხოლოდ ჩვენ ცხოვრებას ალამაზებენ და მათი საშუალებით კარგად ვისვენებთ ხოლმე, მეტი არაფერი.  მერე რა თუ დაძაბულ მომენტში მუსიკა არ ისმის და წვიმა მაშინ არ იწყება როცა ვიღაცის კოცნა გვინდა :))))..... CHEERS, შენ  მთავარი პერსონაჟი  ხარ და ამაში ვერავინ შეგეცილება. აი ხომ ხედავ ეს პოსტიც შენთვის დაიწერა......

ამბავი უცნაურ ეტლში გაჭედილ მთვარეზე

ლიმონიანი ჩაი მიდევს გვერდით და კექსი რომელსაც ქიშმიშები წინასწარ სახელდახელოდ ამოვაცალე (უკვე სპეცი ვარ ამ საქმეში). დამღლელი დღის ბოლოს მივუჯექი ჩემს ყველაზე პირადულ ბლოგს და ვწერ.

დღეს ჩემს მეგობარს, ყველაზე კარგ ნინოს ვეუბნებოდი მგონი ჩვენი პლანეტა ბლოგინგის ეტლში შევიდა და იმიტომ ვწერთ ამ ბოლო დროს ამდენსმეთქი. ცნობისათვის ორივე თევზები ვართ, ძალიან განსხვავებულები მაგრამ ამავდროულად უჰ, ძაან ერთნაირები :).

მეგობრებზე ბევრს ვფიქრობ ხოლმე. სალოზე ყველაზე მეტს, მაგრამ ახლა სხვები მიტრიალებენ თავში (იმას რა უჭირს ).

ერთხელ ფსიქოლოგიის ლექციაზე, მაშინ როცა ლექტორი ბავშვის განვითარების ეტაპებზე გურული კილოთი გვიყვებოდა, სალიმ მითხრა რამე დახატე რაც პირველი მოგაფიქრდება და მე გაგიანალიზებო. იცით რა შემომეხატა? - ძაღლი. ხოდა ჩემმა ჭკუის კოლოფა დაქალმა დიაგნოზი დამისვა, მეგობრის გვერდში დგომა გჭირდებაო.

ალბათ ეხლაც რაღაცა მჭირდება მეგობრებისგან და იმიტომ მახსენდება სხვადასხვა ეპიზოდები მათთან ურთიერთობაში. პრინციპსი გასაკვირი არცაა. აი გზაჯვარედინზე ვდგავარო რომ ამბობენ იქ ვდგავარ მეც.

ძალიან ბევრი მოტივატორი მყავს ირგვლივ (დემოტივატორები კი უფრო მეტ მოტივაციას მიჩენენ ხოლმე). ერთხელ გუგლში წავიკითხე როდესაც რამის გაკეთებას აპირებ და გგონია ვერ შეძლებო წარმოიდგინე შენში ორი ლომი ებრძვის ერთმანეთს, ოქროსფერი და შავიო (ნუ რომელი რომელია კი მიხვდებით თქვენით). იქნება თქენ მაინც გამოიყენოთ გუგლის ეს სიბრძნე რამეში, თორემ მე დიდად ვერაფერში მადგება :).

შორენაა ლომი. ზოდიაქოთი რა თქმა უნდა. იცით როგორ ბრაზდება ხოლმე? შუბლზე ეწერება: "ჰმ, როგორ გამიბედეს" :). ძაან საყვარელია, სულ ცდილობს იზრუნოს ჩემზე. ერთხელ გვიანობამდე რაღაც მასალას ვამონტაჟებდი და უცებ ჭიქას მაწვდის. ეს რა არისმეთქი და აჰა შენ, წეღან წყალი დავლიე და ვიფიქრე სოფოსაც ენდომებაო და ქვემოდან ამოგიტანეო (აი წყლის მომწოდებელი მყავსთქო მე უნდა ვთქვა)। არ მინდოდა მაგრამ მაინც დავლიე :) .

აი კახაც ძაან მზრუნველია და მაგაზე ვბრაზდები ხოლმე. გოგო რომ იყოს დედას მაგას დავუძახებდი შორენას მაგივრად. :) ალბათ იმიტომაა ასეთი ჩემზე უფროსი რომაა। სულ მუშაობს და როცა ჩემთვის არ ცალია სულ ვეწუწუნები მომაქციე ყურადღებათქო, । მერე რომ მოიცლის ვჭორაობთ და ვჭორაობთ. ჩემზე არასოდეს გაბრაზებულა, არადა რამოდენიმეჯერ ნამდვილად ვიმსახურებდი. ყოველთვის მე ვეჩხუბები და ის მისმენს. მერე უცებ ისეთ რაღაცას იტყვის, მშვიდი ტონით რომ სიცილი მიტყდება. ასე მარტო კახა მაცინებს :))))))) ბიჭები, რომლებსაც ვხვდებოდი, იმათი სახელები ერევა და დიდი დომხალი აქვს თავში ამ მხრივ, არადა ყველაფერი ორჯერ ორი ოთხია :))))))))))))))))))))).

სკოლის პერიოდში ერთი მეგობარი მყავდა, ია ერქვა (ქვია კიდეც). ვერ წარმომედგინა რის გამო შეიძლებოდა ოდესმე მეგობრები არ ვყოფილიყავით მაგრამ ფაქტია რომ აღარ ვართ. კლასში ყველაზე ლამაზი თმა ქონდა და ყველაზე მაგარი ჯინსები ეცვა ხოლმე. არ მახსოვს რაზე ვიჩხუბეთ მაგრამ ძაან ვიჩხუბეთ და მერე ნელ-ნელა გაქრა თვალთახედვის არიდან. როცა შევრიგდით ასე ვუთხარი: ქოთანი როცა გატყდება როგორც არ უნდა შევაწებოთ მაინც გაბზარული დარჩებათქო.

ხოდა ისე აგიხდეთ ყველაფერი როგორც ეს სიტყვები აგვიხდა. ახლაც ძალიან ლამაზად გამოიყურება ჩემი ყოფილი მეგობარი და ორი შვილის დედაა უკვე , მაგრამ...... ჩემი BFF აღარაა ;).

გაბზარული ნივთები ჯერ დაუკმაყოფილებლობის გრძნობას გვიჩენს მერე კი ხელს ვკიდებთ და სადღაც თვალისთვის მიუწვდენელ სათავსოში ვაგდებთ.

....... და თურმე დღეს პარლამენტმა ახალი კონსტიტუცია მიიღო 112/5 ხმით…... მასკის პროგრამა 2010 დაწყებულა.... იმედზე ახალი საინფორმაციო სეზონი დაიწყო, არადა იხურებაო იძახდნენ, გუშინ მაია ასათიანმა რეები იბოდიალა?...... ნეტა რა ღირს რუსთავი 2ზე რეკლამა? Fუ როდემდე უნდა წვიმდეს..........

არა რაღაც უცნაურ ეტლში სევიდა თევზების ზოდიაქო აშკარად :))))))))